Gisteren hebben we León verkend. Met een bestaande Komoot-route liepen we ruim 6,5 kilometer door de binnenstad en kregen we veel van de bezienswaardigheden te zien. Een mooie invulling van onze rustdag.
Voor vandaag leek het weer de grootste uitdaging te worden. De voorspellingen waren niet bepaald geruststellend, dus het plan was om vroeg te vertrekken. Toen de wekker rond vijf uur ging, bleek de werkelijkheid toch iets anders. Buiten zag het er weinig uitnodigend uit en daarom draaiden we ons nog maar eens om voor een extra uurtje slaap.
Terwijl we ons later klaarmaakten, rommelde de donder buiten. Maar toen we eenmaal op straat stonden, was het droog. Voordat we het stedelijke gebied van León achter ons hadden gelaten, waren we alweer zeven kilometer verder. Pas daarna verdwenen het verkeer en de drukte naar de achtergrond.
Het plan was om in het eerste dorpje te ontbijten. Helaas dacht de uitbater daar anders over, want alles was nog gesloten. Dan maar terugvallen op de noodvoorraad. Die blijkt deze Camino toch regelmatig van pas te komen.
Gaandeweg werd steeds duidelijker dat we afscheid hadden genomen van de Meseta. De lange rechte wegen maakten plaats voor een glooiend landschap met veel groen en mooie vergezichten. Een welkom nieuw decor voor de volgende fase van onze tocht.
In het volgende dorp vonden we wel een herberg, maar nog steeds geen koffie. Dat werd later gelukkig ruimschoots goedgemaakt. Onder dreigende luchten liepen we verder door een prachtig landschap.
Uiteindelijk won de regen het toch van de voorspellingen. Poncho’s aan dus. Ideaal tegen de regen, maar ook uitstekende windvangers. Gelukkig viel de hoeveelheid neerslag mee.
Het volgende dorp bood wél wat we zochten: koffie. In de weersverwachting dreigden er opnieuw buien. Het werd daardoor een korte stop. Voor de laatste vijf kilometer hielden we de poncho’s binnen handbereik, uiteindelijk waren die niet nodig.
Aan het einde van de middag bereikten we onze overnachtingsplek in Villar de Mazarife. Dan volgt een vertrouwd ritueel: douchen en de was doen. Daarna namen we een welverdiend biertje. In de bar waren we getuige van het dorpsleven. Er werd volop gespeeld en bijgepraat. Het zijn van die momenten waarop je even niet alleen pelgrim bent, maar ook een kijkje krijgt in het dagelijkse leven van de plaatsen waar je doorheen trekt.
’s Avonds schoven we opnieuw aan tafel met medepelgrims. Het gezelschap was opnieuw internationaal van samenstelling. Pelgrims uit de Verenigde Staten, Ierland, Frankrijk, Italië, Spanje en wij Nederlanders deelden een maaltijd, verhalen en ervaringen. Bijzonder hoe mensen die elkaar ’s morgens nog niet kenden, enkele uren later gezamenlijk aan tafel zitten alsof ze elkaar al veel langer kennen. Dat blijft een van de mooiste kanten van de Camino.
Morgen gaan we weer verder. De weersverwachting ziet er goed uit, dus na regen, wind en poncho’s kijken we uit naar een droge wandeldag.
Buen Camino! 🚶♂️🚶♂️🌤️🍺🙏
Pieter en Kees.
