De weersverwachting was niet geweldig. Om half acht vertrokken we vanuit El Ganso. Op het programma stonden twee toppen van ongeveer 1500 meter. Dat betekende stevig klimmen, maar ook een afdaling die minstens zoveel aandacht zou vragen.
Na zeven kilometer hielden we onze eerste rust in Rabanal del Camino. Daarna werden we onverwacht onderdeel van een groep van ongeveer honderd wandelaars uit Madrid. Blijkbaar hadden zij besloten om vandaag gezamenlijk op pad te gaan. De jeugd die meeliep was vooral benieuwd waar wij vandaan kwamen. Voor het gemak antwoordden we maar: Amsterdam. Dan gaat het gesprek al snel over voetbal. Wij begrepen dat Real Madrid volgens hen het beste was. Wij hebben daar niet zoveel verstand van en weten alleen dat Ajax af en toe ook best aardig kan voetballen. Meer hoef je er eigenlijk niet over te zeggen.
Zes kilometer verder, in Foncebadón, volgde de tweede stop. Intussen wisselden zon en regen elkaar af. Al dat water heeft ook voordelen. De omgeving is opvallend groen en de vergezichten zijn werkelijk adembenemend.
Daarna bereikten we het bekende Cruz de Ferro. Gisteren schreef ik al wat deze plaats voor mij betekent:
“Ik draag niet alles alleen. Wat te zwaar is geef ik terug aan God. Wat goed was neem ik dankbaar mee.”
Wie denkt dat je na Cruz de Ferro alleen nog maar naar beneden hoeft, komt bedrogen uit. Eerst daalt het pad wat af om vervolgens opnieuw te stijgen. Uiteindelijk tikten we zelfs de 1503 meter aan.
Vanaf dat moment sloeg het weer om. De buien werden steviger, de temperatuur zakte en de regen zat gevaarlijk dicht tegen hagel aan. De afdaling naar beneden bestond uit losse stenen, glad gesteente en smalle passages. Dan merk je hoe blij je bent met wandelstokken. Onderweg zagen we ook genoeg voorbeelden van pelgrims die zonder stokken zichtbaar meer moeite hadden.
Het duurde lang voordat we El Acebo eindelijk zagen liggen. Daar wachtte een Nederlandse gastvrouw die haar handen vol had aan de groep uit Madrid. Eigenlijk had ze al lang willen sluiten, maar toch maakte ze tijd voor ons. Ze bracht ons naar onze kamer en liet zien waar we ons natje en droogje konden vinden. Echt een heel mooi dorpje.
Morgen wacht de laatste wandeldag van deze Camino-week, naar Ponferrada. Een relatief korte etappe.
Opvallend hoe snel omstandigheden veranderen. Aan het begin van onze tocht deden we alles om temperaturen van 36 graden te vermijden. Vandaag wandelden we op 11 graden. Prima als je in beweging bent, maar zodra je stilstaat merk je pas hoe fris het eigenlijk is.
Buen Camino! 🚶♂️🚶♂️⛰️🌧️🙏📖
