Dag 2: Verlangen

Het beloofde een warme dag te worden. De afstand was stevig en daarom besloten we de wekker al om vijf uur te zetten.
Toen de wekker ging, was er vooral één verlangen: nog even blijven liggen. Maar ja, de realiteit en Pieter bleken overtuigender dan mijn warme bed.
Om 05.45 uur stonden we buiten. In Nederland zou je zeggen dat het nog donker was. In Spanje was het gewoon aardedonker. Zodra we Carrión de los Condes achter ons hadden gelaten, verdwenen we letterlijk de nacht in. Gelukkig waren wij goed uitgerust met verlichting en alarmlichten. Dat bleek onderweg niet voor iedere pelgrim vanzelfsprekend. Goede voorbereiding blijft toch het halve werk.

Het eerstvolgende dorp lag pas op zeventien kilometer. Een afstand die je op een kaart heel redelijk vindt, maar die onderweg toch anders aanvoelt. Het verlangen naar licht werd op de proef gesteld. En eerlijk gezegd gold dat ook voor het verlangen naar koffie.
We hadden onderweg wel een koffiecornertje op de route gezien, maar verwachtten dat het nog gesloten zou zijn. Groot was daarom de verrassing toen rond zeven uur bleek dat het geen fata morgana was. De koffie was echt. En zeer welkom.

Het daglicht nam ondertussen langzaam bezit van het landschap. Om acht uur liepen we met schaduwen die langer waren dan wijzelf. Dat krijg je als je naar het westen wandelt en de zon nog laag staat. Voor even leken we twee reuzen op pelgrimstocht.

Rond half tien hadden we de zeventien kilometer afgelegd en bereikten we Calzadilla de la Cueza. De koffie smaakte opnieuw prima, al deed een glas jus d’orange minstens zo goed werk tegen de dorst.

De eerste 6 km van de route in het donker hebben we niet kunnen zien. Wat we wél zagen toen het licht werd, was een pad dat vooral rechtdoor ging. Struikgewas was er genoeg, maar net niet genoeg om serieus schaduw te geven, en daarachter geel gemaaid stro en zonnebloemen. Waar mogelijk weken we even af van de N120. Dat maakte het wandelen net wat aangenamer.

De warmte meldde zich vroeg. Twee liter water per persoon verdwijnt dan sneller dan je lief is. Daarom namen we in Ledigos nog rustig een pauze voordat we koers zetten naar Terradillos de Templarios.

Om 13.00 uur konden we inchecken. Douchen, schone kleren aan en vervolgens het zware Spaanse terrasleven ondergaan. Ook dat vraagt de nodige discipline.

De dag eindigde met een klein drama. Gisteren hadden we een bus Pringles gekocht. Niet helemaal leeg gegeten, netjes opgeborgen in de rugzak en vol vertrouwen meegenomen. Vandaag ontdekten we dat Pringles buiten de bus een verrassend kwetsbaar product blijken te zijn. Wat ooit chips waren, bleek inmiddels meer op aardappelkruimels te lijken.

Morgen ziet de wereld er anders uit. De temperatuur zakt zo’n vijftien graden en de etappe is met dertien kilometer relatief kort. Voor het eerst hoeven we niet vroeg weg te vluchten voor de hitte.
Soms is verlangen een sterke drijfveer. Vandaag verlangden we naar licht, koffie, schaduw en de eindbestemming. Morgen verlangen we waarschijnlijk vooral naar een rustige wandelmorgen.

Buen Camino!
Kees en Pieter

“Wie wandelt, ontdekt dat niet alleen de bestemming telt. Soms blijkt het eerste kopje koffie onderweg al een kleine zegen te zijn.” ☕

De vlog kun je hier zien: https://youtu.be/F37bM5DfsO0