Om 05.00 uur vanmorgen stond onze wandelgroep aan de start van een nieuwe trainingsdag. Nog maar een maand te gaan tot de Vierdaagse van Nijmegen, dus de trainingen worden steeds serieuzer. Dat begon vandaag al voordat de eerste stap was gezet.

In plaats van zonnebrand stond ik mezelf namelijk in een regenponcho en regenbroek te hijsen. Dat voelde toch wat vreemd op de eerste dag van de zomer. Gelukkig bleek het slechts een kort optreden van de regen. Na een halfuur mocht de poncho alweer terug in de tas en nam de warmte het stokje over.

We begonnen waar we de vorige keer waren geëindigd: langs de Amstel, de eerste rivier van vandaag. Op dit vroege uur lag alles er nog vredig bij. Terwijl de meeste Amsterdammers zich nog eens omdraaiden in bed, wandelden wij langs de Ringvaart richting het oosten. Met de kortste nacht van het jaar achter ons liet de zon zich al vroeg zien.

Via het Amsterdam-Rijnkanaal bereikten we de Diemerzeedijk en niet veel later de Nesciobrug. Een mooie verwijzing naar schrijver Nescio, wiens pseudoniem uit het Latijn komt en betekent: “ik weet het niet.” Wij wisten het gelukkig wel, want het eerste verzorgingspunt was snel gevonden. De eerste 10 kilometer zaten erop. Daarna volgden we de A1 op gepaste afstand en staken we achtereenvolgens de Diem (rivier 2) en de Gaasp (rivier 3) over.

Langs de Gaasp kwamen mooie herinneringen boven. Tot 1995 woonden wij in Geerdinkhof en op de racefiets heb ik deze omgeving talloze keren verkend. Het leuke van wandelen is dat je plekken uit het verleden nét iets beter in je opneemt. En er is genoeg veranderd sinds die tijd.

Halverwege de route bereikten we het volgende verzorgingspunt aan de zuidkant van de Gaasperplas. Wat is dat deel van Amsterdam Zuidoost mooi opgeknapt. Na 20 kilometer gingen we verder richting Abcoude. Omdat de teller uiteindelijk op 40 kilometer moest uitkomen, was een extra lus in de route opgenomen. Dat klinkt altijd onschuldig tijdens de uitleg vooraf, maar onderweg voelt elke extra kilometer toch verrassend echt.

Bij de volgende stop stonden koffie en gebak klaar. Dat viel uitstekend in de smaak. De bediening leek er halverwege de ochtend alleen zelf ook genoeg van te hebben, want de service kwam wat abrupt tot stilstand. Gelukkig hadden wij nog voldoende energie om verder te gaan. Na de pauze liepen we nog een stukje langs het Gein (rivier 4). Een prachtig Hollands plaatje.

Vervolgens volgden we de Holendrecht (rivier 5), passeerden de A2 en bereikten via de Bullewijk (rivier 6) de Ouderkerkerplas.

Daar wachtte het laatste verzorgingspunt. Met limonade, aanmoedigingen en de geruststellende mededeling dat het “nog maar” zes kilometer was. Wandelaars weten dat het woordje maar een bijzondere betekenis krijgt zodra je de 34 kilometer bent gepasseerd.

De laatste kilometers voerden ons langs natuurgebied, polderlandschap en de A2, die inmiddels als een trouwe maar luidruchtige metgezel was uitgegroeid tot onderdeel van het gezelschap. De warmte deed de rest. Zowel de temperatuur als de laatste kilometers maakten duidelijk dat je 40 kilometer niet cadeau krijgt.

Maar aan het einde van de dag stond er wel weer een mooie 40 kilometer op de teller. De basis voor Nijmegen ligt er. Nu is het vooral een kwestie van onderhouden en blijven lopen.

Eenmaal thuis voelde ik de benen behoorlijk, maar de gebruikelijke klusjes moesten natuurlijk ook nog even gebeuren. Rust heb je na zo’n dag verdiend.

💪 Op naar de volgende wandeling. Nog een stap dichter bij de Vierdaagse van Nijmegen!