De ochtend begon met een ontbijt op dezelfde plek waar we gisteren ook het avondeten hadden genoten. Met veel zorg was er een basisontbijt klaargezet. Twintig minuten later stonden we alweer buiten, klaar voor een nieuwe wandeldag.
Volgens de weersverwachting zou het in de middag gaan regenen op onze eindbestemming El Ganso. Daarom besloten we de eerste pauze over te slaan. We hadden immers net ontbeten en verwachtten rond tien uur in Astorga aan de koffie te kunnen. Na ongeveer twaalf kilometer bereikten we de stad en inderdaad: nog voordat we Astorga weer uit waren, vonden we een terras dat open was.
Onderweg passeerden we opnieuw een kruis met daaromheen een verzameling stenen. Een kleine voorbode van wat morgen komen gaat: de beroemde Cruz de Ferro.
Cruz de Ferro is misschien wel de bekendste plek op de Camino Francés. Hoog in de Montes de León staat een eenvoudige houten paal met een ijzeren kruis. Eeuwenlang hebben pelgrims daar stenen achtergelaten als symbool voor wat hen bezighoudt of wat zij willen loslaten.
Al dagen horen we verhalen van medepelgrims over dat moment. Wat leg je daar neer? Wat laat je achter?
Morgen sta ik daar zelf. Eerlijk gezegd weet ik nog niet precies wat ik met dat ritueel moet. Mijn leven heeft mij veel gegeven, veel geleerd en soms ook veel gevraagd. Niet alles wil ik achterlaten. Veel ervaringen hebben mij juist gevormd tot wie ik ben. Misschien wordt de vraag daar boven op de berg niet wat ik loslaat, maar wat ik dankbaar meeneem en wat ik in vertrouwen mag overgeven.
Voor ons samen bleef vandaag vooral een dag van gestaag klimmen. De route ging vrijwel voortdurend omhoog. Zoals zo vaak ontmoetten we onderweg weer nieuwe pelgrims, ieder met een eigen verhaal en een eigen reden om hier te lopen.
De beloofde regen kwam uiteindelijk ook. Sterker nog, nauwelijks waren we bij onze slaapplek aangekomen of de hemel ging echt open. Achteraf hadden we dus een goede keuze gemaakt door rustig door te lopen en niet te veel tijd onderweg te verliezen.
Onze overnachtingsplek ligt pal naast een supermarktje. Altijd handig. Vanavond gaan we eindelijk gebruikmaken van de gevriesdroogde maaltijden die al die tijd onder in mijn rugzak hebben meegereisd. Op de verpakking staat: “Eat well in the wild.”
Zo wild is het in El Ganso niet, maar het lijkt ons een prima moment om ze eindelijk eens te proberen.
Buen Camino! 🚶♂️🚶♂️🌧️⛰️🙏📖
