De navigatie had bedacht mij meteen van de Maas weg te sturen. Dat zou nog eens 5 kilometer extra betekenen, bovenop de 26,5 die al gepland stonden – én met meer dan 500 hoogtemeters op de teller. Ik koos mijn eigen route: eerst nog 8 kilometer langs de Maas, om daarna echt afscheid te nemen van deze trouwe reisgenoot.
Zoals zo vaak ging het daarna meteen omhoog. Pittig, maar de beloning waren prachtige vergezichten. Net als in het leven: soms is het de moeite waard om een lastigere route te nemen, omdat die uiteindelijk de mooiste uitkomsten geeft. En juist met dankbaarheid voor God en de mensen om mij heen maakt het dat ik mij een gelukkig mens voel.
In Nismes stond mijn gastvrouw Rita me al op te wachten. Haar eerste vraag: “Wil je een biertje?” – dat had ik deze week nog niet gehoord. En jawel: het was een Leffe! Daarna gedoucht en kennisgemaakt met haar man Joël, die bijna alleen Frans spreekt. Gelukkig hielpen Rita en Google Translate ons een eind op weg.
Het avondeten was keurig verzorgd en bovenal lekker. Na afloop liet Rita me haar pottenbakkersatelier zien. Terwijl ze nog een pot draaide, dacht ik aan het lied van Elly en Rikkert: “Zoals klei in de hand van de pottenbakker.” Een prachtig beeld om deze dag mee af te sluiten.
Morgen wacht de laatste wandeldag – en gelijk weer huiswaarts.
“Zoals klei in de hand van de pottenbakker, zo zijn wij in de hand van God.”
Buen Camino!
Auteur
Kees Tadema
1 reactie
Aw, zelf niet even geprobeerd op het wiel?! Toffe plek hoor 😀