Om 7:45 zat ik weer in de kerk, precies op tijd voor het einde van het ochtendgebed. Na het zingen van een lied kreeg ik een zegen bij het beeld van Sint Jacques. De monnik maakte grapjes in het Frans – die ontgingen me grotendeels, maar glimlachend deed ik mee. Het ontbijt was in hetzelfde kamertje als vijftien jaar geleden. Soms verandert er niets, en dat geeft een bijzonder gevoel van herkenning.
Daarna ging ik op pad. De route liep iets hoger dan de Maas en na Dinant volgde een prachtig stuk langs de rivier. Mijmerend zag ik ineens overal beelden: beren die uiteindelijk boomstammen bleken te zijn. Misschien toch een afspraak bij de opticien… of gewoon wat minder drinken onderweg 😉.
Het pad liep soms zó dicht langs de Maas dat één onverwachte beweging genoeg was om erin te belanden. Na de kilometers langs de rivier volgde een bergpad, ruiger dan de afgelopen dagen. Op zulke momenten weet je weer waarom hoge schoenen onmisbaar zijn. Gisteren waren het 268 hoogtemeters, vandaag zelfs 358 – pittig dus.
Sommige uitzichten waren zo mooi dat je ze eigenlijk zou moeten inlijsten. Kijk maar naar de video, daar zie je het zelf. Uiteindelijk bereikte ik Givet, net over de grens in Frankrijk. Daarmee heb ik heel België doorkruist sinds mijn start in Thorn. Ik kan dus officieel zeggen: België overleefd!
Voor velen roept het oude douanegebouw dat ik onderweg tegenkom nostalgie op. Voor mij voelt het bijzonder hoeveel vrijheid de Europese Unie heeft gebracht – misbruik moet je niet regelen met grenzen, maar voorkomen. Zomaar een politiek statement in een wandelblog.
In Givet deed ik mijn best om in de kerk een stempel te krijgen, maar dat is helaas weer niet gelukt. Het hotel was matig, maar het eten voldoende. Morgen gaat de tocht verder naar Nismes – en met de voorspelde warmte betekent dat: vroeg vertrekken.
“Soms is de weg zwaar, maar de vergezichten maken elke stap de moeite waard.”
Buen Camino!
