In een herberg heb je altijd aanspraak. Gisteren liep ik ineens een medewerkster tegen het lijf die in hetzelfde kantoorpand op de 19e verdieping werkt. Een bijzondere ontmoeting zo ver van huis.
De ochtend begon ik met een Fransman aan het ontbijt – een professionele filmmaker. Als ik zie hoe hij werkt, lijken mijn vlogs kinderspel. Daarna ging de route van Namen naar Dinant, grotendeels langs de Maas. Ik dacht een stukje af te snijden, maar dat betekende wel 268 hoogtemeters extra. Pittig in de warmte van vandaag.
Gelukkig kon ik overnachten in het pelgrimsverblijf van de abdij. Na een frisse douche ging ik op zoek naar een Leffe – tenslotte heet dit de Onze Lieve Vrouwe-abdij van Leffe. Maar nergens een Leffe te vinden.
Om 18:15 woonde ik de dienst bij. De vele stiltes en de gregoriaanse zang in het Frans staan niet bovenaan mijn voorkeuren, maar toch is het mooi om dit een keer mee te maken. Na afloop at ik samen met de monniken – normaal zijn ze met twaalf, maar een deel was uithuizig. In mijn filmpje ogen ze wat stil; het is dan ook lastig je houding te geven voor een camera.
Morgen ontbijt ik nog een keer gezamenlijk en dan gaat de route verder naar Givet – en daarmee zet ik voet in Frankrijk. Mijn schoenen moeten buiten blijven, want de lucht is niet te harden.
“Soms is de kortste weg de zwaarste, maar ook de leerzaamste.”
Buen Camino!
