Label

pelgrim

Browsen

De dag begon vroeg; we stonden al vroeg op het pad richting ons volgende doel. Ontbijten deden we pas na zo’n 10 kilometer. Het landschap was stil en verlaten, maar toch voelden we ons niet alleen.

Even voorbij Rabé de las Calzadas kwamen we bij een klein kerkje, waar een non ons al buiten opwachtte. Met een vriendelijke glimlach gaf ze ons een zegen en een relikwie mee. Het was een bijzonder moment dat ons extra kracht gaf om de dag vol vertrouwen voort te zetten.

Ons einddoel was het dorpje Hornillos del Camino, op 20 kilometer afstand. Vlak voor we het dorp inliepen, werden we aangesproken door een automobilist. Hij nodigde ons enthousiast uit om die avond in zijn restaurant te dineren. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk, en we beloofden langs te komen.

In de vroege middag arriveerden we in Hornillos, ruim op tijd om de ergste hitte te vermijden. Zoals altijd verkenden we het dorp: waar was de kerk, waar konden we later dineren? Om 7 uur die avond bezochten we de pelgrimsmis. Google Translate hielp ons de kern van de preek te begrijpen, en na afloop probeerden we samen met de andere pelgrims een internationaal klinkend lied te zingen: Halleluja. Het werd een bijzondere en verbindende ervaring.

Na de mis begaven we ons naar het restaurant van de automobilist. Tot onze verrassing waren er ook enkele trouwe medepelgrims die we onderweg hadden leren kennen. De sfeer was ontspannen en vol humor. Een hilarisch moment was toen Pieter met twee messen aan het eten was – een tafereel waar we allemaal kostelijk om moesten lachen.

Het was weer een dag vol bijzondere ontmoetingen en mooie herinneringen.

Nog vol indrukken van het toneelspel van de vorige dag, stond ons opnieuw een prachtige etappe te wachten. Vandaag was Burgos de bestemming.

Van medepelgrims die ook blogs bijhielden, hadden we gehoord dat de route naar Burgos voornamelijk langs industrieterreinen voerde. Gelukkig ontdekten we alternatieve paden. Het belangrijkste was om niet blindelings de bekende gele pijlen te volgen, maar goed te luisteren naar de route-instructies op onze oortjes.

De dag begon met een klim naar de hoogvlakte van Matagrande, op 1081 meter hoogte. Eenmaal boven wachtte een indrukwekkend kruis en een adembenemend uitzicht. In de verte zagen we Burgos al liggen. Op 522 kilometer voor Santiago sloegen we linksaf richting Villaval. We kozen voor een hoger gelegen route, weg van de dorpen, en werden beloond met schitterende vergezichten.

Na flink wat kilometers wandelen bereikten we de snelweg. Het viaduct voelde wat onveilig, maar eenmaal overgestoken, gelijk links waar weer de pijlen de andere kant op wezen vonden we een rustig pad dat steeds verder van de snelweg wegleidde. In Castañares genoten we van een welverdiende pauze met koffie en iets lekkers.

De laatste kilometers naar Burgos voerden door een prachtig park dat zich helemaal uitstrekte tot in het hart van de stad. Na 20,5 kilometer brachten we onze tassen naar onze overnachtingsplek en verkenden we Burgos. We genoten van een biertje, een stempel in ons pelgrimspaspoort, en natuurlijk een bezoek aan de indrukwekkende kathedraal. Het was een dag vol mooie gesprekken en waardevolle momenten.

De volgende ochtend waren we weer vroeg uit de veren, terwijl het landschap nog in schemer gehuld was. Vandaag kozen we voor een alternatieve route om de drukke weg te vermijden. Het is altijd even spannend of zo’n keuze goed uitpakt, maar dit keer was het een schot in de roos. Het stille pad leidde ons naar Belorado, waar we nauwelijks andere pelgrims tegenkwamen. Het gaf ons een gevoel van exclusiviteit en rust, een zeldzaamheid op de Camino.

Deze ochtend startten we zonder een uitgebreid ontbijt, slechts gewapend met een banaantje om de eerste kilometers door te komen. Tegen de tijd dat we echt konden ontbijten, hadden we er al een flink stuk opzitten. Het maakte de maaltijd des te lekkerder. Belorado verwelkomde ons met kleurrijke graffiti in het teken van de Camino; een creatieve en inspirerende ode aan de pelgrims. De korte afstand van vandaag, slechts 16 kilometer, zorgde ervoor dat we al voor de lunch in ons hotel aankwamen. En wat voor hotel! Het was een luxe toevluchtsoord, een aangename verrassing na de eenvoud van eerdere verblijven. De middag hebben we rustig doorgebracht: wat ontspannen, genieten van de omgeving, en door het pittoreske dorpje wandelen.

Tijdens onze wandeling zagen we de weersvoorspellingen voor de volgende dag. Regen leek onvermijdelijk. Een goed moment om onze poncho’s alvast klaar te leggen.

Om de hitte van de dag voor te zijn, stonden we al vroeg op. Om 6 uur werd het ontbijt geserveerd, en een half uur later waren Pieter en ik onderweg. De route van vandaag bedroeg 25 kilometer, een serieuze afstand, maar met onze gemiddelde snelheid van iets meer dan 5 kilometer per uur en uitgebreide pauzes hadden we vertrouwen in een goede afloop.

De ochtend voelde nog aangenaam fris. Onze verlichting en reflectiemateriaal, essentieel in het donker, konden we al snel weer opbergen. Terwijl we in een rustig tempo vorderden, viel ons een opmerkelijk tafereel op: drie paar schoenen die verlaten langs de weg lagen, alsof eerdere pelgrims het genoeg hadden gevonden. Het was bijna een kunstwerk, een stil leven dat ons herinnerde aan de fysieke uitdagingen van de Camino.

Naarmate de dag vorderde, steeg de temperatuur al snel tot boven de 30 graden. Dit maakte de tocht extra zwaar, maar ook bijzonder. Onderweg ontstonden weer nieuwe connecties, zoals met de Amerikaanse pelgrim Brandley. Hoewel onze paden elkaar slechts tijdelijk kruisten, spraken we elkaar moed in en deelden we verhalen voordat we weer verdergingen. Het zijn deze korte ontmoetingen die de Camino zoveel diepte geven.

De laatste kilometers naar onze logies in Cirueña waren pittig. De hitte en vermoeidheid eisten hun tol, maar de beloning wachtte aan het eind. Een koud biertje deed wonderen en liet ons de inspanning snel vergeten. Het avondeten was een gezellig samenzijn met andere pelgrims. De sfeer was ontspannen, de gesprekken rijk. Het was een perfecte afsluiting van een intensieve dag. Daarna was het tijd om echt te ontspannen en bij te komen van de warmte en de inspanning.

Goede voorbereiding is het halve werk, en dat gold zeker voor onze eerste wandeldag. De belangrijkste les van vorig jaar hielden we in gedachten: zorg voor goed water. Omdat het kraanwater hier vaak te veel chloor bevat, vulden we onze waterzakken met flessenwater. Een kleine moeite voor groot comfort onderweg.

Het duurde niet lang voordat we weer op de route voor de Camino’s zaten. Fout lopen wil je niet, zeker niet in de hitte van Spanje. Om het wandelen iets aangenamer te maken, hadden we besloten het aantal kilometers per dag iets te verminderen. Twintig kilometer leek ons een mooi begin om in te lopen, vooral met bepakking.

De ochtend bracht een mix van prachtige landschappen en lange stukken langs de snelweg. Hoewel we liever een route iets verder van het verkeer hadden gehad, hadden we weinig keus. Toch waren er mooie momenten, zoals een tamme eekhoorn die ons nieuwsgierig gadesloeg. Het enige „wild“ dat we deze dag zagen.

In Navarrete vonden we koffie naast de kerk, een welkome onderbreking. Helaas stond de kerk zelf in de steigers, een vertrouwd beeld dat we tijdens eerdere tochten ook vaak tegenkwamen. Na deze pauze pakten we de route weer op en wandelden richting ons einddoel.

De laatste kilometers brachten ons naar Ventosa, een klein en rustig dorpje dat perfect was voor onze eerste overnachting. Met een bord dampende paella sloten we de dag af. Het smaakte als een welverdiende beloning na een warme, intensieve dag. Terwijl de zon langzaam onderging, bespraken we de plannen voor morgen. De Camino had ons opnieuw in zijn greep.

Onze laatste wandeldag is een korte: 11 kilometer naar Logroño. De stad verwelkomt ons met zijn oude charme en rijke geschiedenis. Bij het stempelen in onze pelgrimspaspoorten voelen we de trots van wat we hebben bereikt. Dit is het einde van dit jaar, maar niet het einde van de reis. Logroño is de perfecte plek om af te sluiten. Een ochtendtrein brengt ons naar Madrid, vanwaar we naar huis vliegen. Onderweg praten Pieter en ik al over de plannen voor volgend jaar. Want de Camino roept – altijd.