We begonnen de dag met een eenvoudig ontbijt op onze overnachtingsplek. Om 7.15 uur stonden we al buiten, klaar voor een tocht van 20 kilometer. Het beloofde opnieuw een warme dag te worden. Terwijl de zon langzaam omhoogklom, genoten we van de lange schaduwen die ons begeleidden. Onze hoeden bleken opnieuw onmisbaar, en we stonden inmiddels bij onze medepelgrims bekend als “de twee grote mannen met hoeden.”

Onze eerste rustplek was Hontanas, een bijzonder dorpje dat zich plotseling vanuit het niets aandient. Alleen een internet- en telefoonpaal verraadt op afstand zijn aanwezigheid. Op het pleintje vonden we een gezellig samenzijn met bekende gezichten, onze medepelgrims. Na koffie en iets lekkers vervolgden we onze weg.

Ons credo tijdens de stille stukken was: “Op een eenzame weg ben je nooit alleen.” Toch was het flink warm, en de kilometers voelden zwaarder dan anders. Na ongeveer 6 kilometer bereikten we de ruïne van San Antón. Het imposante bouwwerk, midden in de verlatenheid, maakte indruk. We namen hier een rustpauze in de schaduw, die meer dan welkom was.

Op een stille weg ben je nooit alleen

De tocht naar het volgende dorpje verliep soepel, en we arriveerden ruim voordat de hitte op zijn hoogtepunt was. Helaas waren we iets te vroeg om direct bij ons logeeradres terecht te kunnen. In de tussentijd brachten we een bezoek aan het kerkje, waar we genoten van de rust en de klanken van het orgel. Daarna liepen we naar onze overnachtingsplek, Casa la Union.

We werden warm onthaald door een enthousiaste gastvrouw, die ons een heerlijk welkom gaf. Ze begeleidde ons naar een restaurant dat duidelijk favoriet was onder haar gasten. Ook wij werden niet teleurgesteld en genoten kostelijk van de maaltijd. Het was een mooie afsluiting van een warme maar bijzondere dag.