Onze laatste dag begon onstuimig, met onweer en regen. We deden rustig aan en vertrokken iets voor 8 uur, klaar om de laatste 21 kilometer van deze etappe te volbrengen. Gelukkig liepen we grotendeels tussen de buien door, en het koele weer maakte de tocht wat aangenamer.

De eerste uitdaging van de dag was de tafelberg Alto de Mostelares. Op 911 meter hoogte werden we beloond met een prachtig uitzicht, een moment om even stil te staan en te genieten. Daarna vervolgden we onze weg over de hoogvlakte. Het landschap was uitgestrekt en rustig, en hoewel dit deel van de route niet het mooiste was, ging het kilometers maken een stuk beter dan wanneer we langs de snelweg hadden moeten lopen.

Onderweg kwamen we bij een klein sluisje, waar boten een flink hoogteverschil moesten overbruggen. Het was een verrassend tafereel midden in de natuur. Niet veel later zagen we ons einddoel, Frómista, in de verte opdoemen.

De aankomst in Frómista voelde anders dan in de dorpen van de afgelopen dagen. De hartelijkheid en persoonlijke aandacht die we elders hadden ervaren, maakten hier plaats voor een meer zakelijke en kille ontvangst. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan en besloten het dorpje te gaan verkennen. We ontdekten het treinstation en brachten tijd door in winkeltjes en kerken.

Een dag later kwamen we er achter dat er vanuit Frómista slechts één bus richting Madrid ging, maar gelukkig verliep alles volgens planning. De dag sloten we af met een gezamenlijke afscheidsmaaltijd met onze trouwe medepelgrims. Het was een bijzondere avond vol verhalen, herinneringen en verbondenheid.

Na deze mooie dagen keerden we de volgende dag weer huiswaarts, klaar om het thuisfront te omarmen. Maar onze pelgrimstocht is nog niet voorbij: volgend jaar gaan we verder, nog twee keer 200 kilometer om Santiago te bereiken.