De dag begon wederom vroeg, want met de warmte in het vooruitzicht wilden we de meeste kilometers maken voordat de zon op haar hoogtepunt stond. Het beloofde een dag van 25 kilometer te worden, door een landschap dat ons steeds meer bekend voorkwam.
De besproeiingsinstallaties voor de gewassen draaiden al op volle toeren. Deze stonden zodanig afgesteld dat het haast onmogelijk was om als pelgrim droog te blijven. Terwijl de vochtige nevel verfrissend aanvoelde, gaven de groene velden een welkome afwisseling in het verder geelgekleurde landschap.
Het geoogste graan zorgde voor eindeloze vergezichten, maar bood weinig beschutting tegen de brandende zon. De warmte van de vlakte was onverbiddelijk, maar gaf ook een gevoel van vrijheid.
Tijdens de lunchpauze streken we neer in Viloria de Rioja, een charmant dorpje waar we een heerlijk plekje vonden in een gezellig tentje. Hier leek de tijd even stil te staan. Sommige pelgrims besloten hier hun tocht voor die dag te beëindigen, maar wij hadden nog een kleine vijf kilometer voor de boeg. Nat van het zweet, maar vastberaden, vervolgden we onze weg.
De laatste kilometers waren zwaar, maar de beloning wachtte aan het einde van de tocht. Iets na drie uur bereikten we ons doel: Quintanilla del Monte. Daar vonden we niet alleen verkoeling, maar ook rust. Het landschap, de inspanning en de kleine ontmoetingen onderweg bleven nog lang in onze gedachten terwijl we ons klaarmaakten voor de volgende etappe.
Je kunt niet (meer) reageren